KATWIJK – Het is pionieren voor dominee Barend Weegink als algemeen-secretaris van de Confessionele Vereniging in de Protestantse Kerk in Nederland. In de eerste plaats omdat de functie nieuw is gecreëerd, het verleden biedt geen houvast. Maar ook omdat Weegink vanuit zijn pastorie ‘Onderweg’ in Katwijk aan Zee graag zijn mond opendoet en daarbij niet altijd met stroop smeert, maar af en toe bewust op lange tenen in de kerk trapt. Hij verzette zich tegen de fusie van hervormden, gereformeerden en lutheranen en noemde de naam Protestantse Kerk in Nederland ooit ,,een overgebleven sukadelapje uit de versbak van gisteren’’. Zoals hij zelfs zelf zegt: ,,Ik ben niet blanco.’’

Vanaf morgen, als hij tijdens de najaarsvergadering van de Confessionele Vereniging in Nijkerk wordt gepresenteerd, is zijn positie echter anders. Hij wordt het gezicht van een beweging die zich meer in de kijker wil spelen om haar boodschap aan de man te brengen. Dan zijn ongenuanceerde uitspraken en einzelgängergedrag niet welkom. Zijn column ‘Kruimels’ in het blad Confessioneel is hij kwijt beëindigde hij; deze week verschijnt de laatste, over GrootNieuwsRadio, die daarmee niet de meest spraakmakende zal zijn. En hoewel hij natuurlijk niet voor elke letter die hij schrijft of voor elk woord dat hij spreekt, hoeft te overleggen, is ruggespraak met de achterban regelmatig noodzakelijk.Met Weegink – af en toe sluit hij zijn ogen en komt er een waterval aan woorden – stellen de hervormd-confessionelen echter wel iemand aan die de beweging de noodzakelijke kleur kan geven. Hij zal best in blijven voor een tegengeluid. En hij kent de kerk, vooral het hervormde deel, van binnenuit mede dankzij tien jaar synode-ervaring.

Weegink heeft zin in zijn nieuwe functie, voor veertig procent van zijn tijd en officieel namens de stichting Schrift en Belijden - ,,het kindje van de Confessionele Vereniging’’ – om te voorkomen dat hij zich met allerlei bestuurlijke zaken moet bezighouden. Als opwarmertje schreef hij een reactie in Trouw op het afbranden in dezelfde krant van het appel ‘De Vader wacht’, dat orthodoxe organisaties binnen de Protestantse Kerk hadden uitgebracht. ,,Op die manier wil ik regelmatig naar buiten treden.’’  

Wat is de boodschap van de Confessionele Vereniging?

,,Wij willen bevorderen dat de kerk midden in de samenleving, tussen het volk staat. Waarbij het niet gaat om wat je niet gelooft, maar positief: ons geloof in Jezus Christus, waardoor we kinderen van de Vader mogen zijn.

Wij zijn orthodox, maar geen fossiel. De confessie, belijdenis is geen getto maar een omtuining. In vergelijking met andere orthodoxe organisaties in de kerk, zoals de Gereformeerde Bond vertonen wij veel meer breedte. Het gaat ons om de inhoud en niet om allerlei randverschijnselen. Vrouwen in het ambt zijn voor de doorsnee confessionelen geen probleem, hier in Katwijk zingen we de oude psalmen en gezangen, in andere confessionele gemeenten is bijvoorbeeld de Nieuwe Bijbelvertaling en meer in gebruik. Dat zijn peanuts, waar het niet om draait.’’ 

Hoe gaat u die boodschap in de markt zetten?

,,Dat wordt zoeken. Vergaderingen bijwonen, beleid doordenken, een brochure schrijven, kerkenraden benaderen met onze boodschap; we moeten bescheiden beginnen. Ik wil een pool vormen, van mensen die goed over een bepaald onderwerp kunnen spreken. Daarbij is het niet meer de bedoeling dat zij vierhonderd kilometer rijden voor een zaaltje met vijftien mensen. Soms kunnen we over bepaalde onderwerpen de aftrap geven met een document als aanzet tot discussie. Ik zou dat graag doen over de kinderdoop in verhouding tot de volwassendoop – waarover de synode morgen spreekt – of het christendom in verhouding tot andere religies. Bij actuele zaken zal ik er niet meteen inspringen, maar ik ben wel aanspreekpunt van de confessionele beweging.’’ 

De Confessionele Vereniging zet zich in voor een rechtzinnige, orthodoxe kerk. Gaat het de goede kant op met de Protestantse Kerk als u het synodebestuur bekijkt?

,,Per saldo staat de kerk er beter voor dan de Hervormde Kerk tien jaar geleden. De kerk doet haar uiterste best om in het publiek domein getuigend te spreken. Ze heeft een veel orthodoxere uitstraling dan voorheen. Eigenlijk zagen we dat al vijftien jaar aankomen. Het middendeel en het vrijzinnige deel van de kerk lopen sterker leeg dan de rest, met als gevolg dat de orthodoxie overblijft. Dat zie je terug op het synodepodium met een gereformeerdebonder, een confessioneel en een evangelicale gereformeerde als de eerste drie.’’ 

Kunt u zich voorstellen dat de predikantenbeweging Op Goed Gerucht, die zegt het midden van de kerk te vertegenwoordigen, zich daaraan ergert?

,,Ja, maar dat vind ik niet zo erg. De vanzelfsprekendheid van de macht in het midden-orthodoxe deel van de kerk is lange tijd te groot geweest. De verschuiving is vast pijnlijk voor hen, maar ze kunnen niet anders dan die accepteren, omdat de huidige ontwikkeling in de kerk bij deze tijd past. Er is hang naar duidelijke standpunten en meer beleving, vandaar orthodoxie en evangelicalisme. Een vergelijkbare ontwikkeling zie je ook in de politiek met het huidige VU-kabinet. Wij moeten ons echter niet rijk rekenen. Wanneer het ons om het pluche gaat, zijn we er gauw weer vanaf.’’ 

Is de Confessionele Vereniging binnen vijf tot tien jaar samengegaan met de gereformeerde evenknie, het Confessioneel Gereformeerd Beraad?

,,Het is gevaarlijk daar ja op te zeggen. Er is duidelijke groei zichtbaar in onze relatie, de snuffelfase is voorbij. Het is moeilijk uit te leggen waarom we niet samen zijn. Maar we willen aan beide kanten niets verliezen; er is verschil in cultuur tussen hervormden en gereformeerden. Bovendien willen we niet te hard lopen. Kerken zijn conservatief, dus in de Protestantse Kerk zullen de bloedgroepen nog lang belangrijk zijn. Nee, een datum ga ik echt niet geven. Wat we samen kunnen doen, ook met de Gereformeerde Bond en het Evangelisch Werkverband, doen we samen. Samengaan is niet onze eerste prioriteit.’’

Bron: http://www.nd.nl/artikelen/2008/september/26/weegink-staat-niet-langer-op-tenen