De Kerk is een bijwoner
Geschreven door Johan Verboom   

Het is uiterst uitdagend om een statement te schrijven. Er ligt een bepaalde dwang in om ook voor jezelf op een rijtje te zetten waar je nu allemaal voor staat. Als aankomend theoloog sta je voor vele zaken. Tenminste. Staan wij ergens voor?

Johan VerboomIk moet denken aan ds. J.J. Buskes die ooit eens schreef, dat wij niet staan ‘maar wij vallen herhaaldelijk.’ Kernachtig voor ons bestaan coram Deo. Helaas, verontrustender voor het staan van onze Protestantse Kerk in Nederland, zij staat voor steeds minder.

De tijdgeest der vooruitgang, doorgeschoten oecumene en het spook der acceptatie en vriendelijkheid verslaan momenteel hun duizenden. De scherpe kantjes worden van de leer afgezaagd. 

Waar zijn die echte Barthianen van vroeger? Mensen die met klem de radicaliteit van Gods openbaring centraal stelden. Waar zijn die echte ethischen gebleven in de lijn van Noordmans en De La Saussaye? Er zijn midden-orthodoxen die zeggen dat je in het geloof niet met de dood bezig hoort te zijn. Evangelischen die grondige traditie en belijdenissen inruilen voor oppervlakkige bands en praise.

Ik mis de sterke stem van de confessionelen. Oprichter is Groen van Prinsterer en men roemt in de belangrijke Hoedemaker. Ik vraag me af hoe het zit met de echte confessioneel. Bestaat die nog wel? De leer van ‘heilshistorische waarheden bestaan, maar niet te zielsbevindelijk graag! Objectieve bevindelijkheid streven we na!’ Het protesterende pleidooi over het anders- zijn, de leer van Groens ‘Ongeloof en Revolutie’, staat vaak loodrecht op de verbinding die breed in de Confessionele Vereniging wordt aangebracht tussen cultuur en geloof. Daarbij is het volstrekt normaal dat het christenen zijn die vooraanstaan bij Idols, in de entertainment, showbizz en op voetbalvelden. Dat christen-zijn iets van vreemdelingschap in zich heeft, eeuwige hemelse glans heeft, ontbreekt!

De Gereformeerde Bond die moraliseert, zacht gereformeerd is en mooi christelijk. Waarom nemen zij er geen genoegen mee dat heilig-zijn betekent dat je bij de Heilige hoort? Hoewel Christus hen genoeg is, doorziet men niet de volledige christelijke vrijheid. Men spreekt overvloedig over ‘regel der dankbaarheid’ en haalt zo via de achterdeur de reeds vervulde Wet weer in huis, om zichzelf voor God te bewijzen. Dankbaarheid is voor mij geen ‘doen’ maar ‘zijn’. Danken is denken aan wat de Gekruisigde voor mij deed. Liefde.  

Ik verlang een Kerk die weer echt confessioneel is. Werkelijk belijdend en zoekend naar God in deze wereld. Niet eraan gehecht, niet ervan teruggetrokken of afgescheiden. Maar heilig, anders zijn en toch temidden van. Het diepste woord voor deze vreemdelingschap is ‘bijwoner’. Een bijwoner hoort nergens bij en voelt zich niet thuis. Hij is geregistreerd in het Koninkrijk der hemelen. Hij verblijft wel hier onder de anderen, maar het is nu nog slechts tijdelijke noodzaak. Ik wil een Kerk die niet kan wachten tot zij kan vertrekken. Niet een Kerk, die op het laatste moment ook hier haar boeltje nog wil regelen met verhaaltjes over christelijk leiderschap.

Ik wens een Kerk die hoopt op God. Zij die daadkrachtig de tijdgeest durft te weerstaan op punten waar dat met lijden gepaard gaat. Dat is werkelijk belijden. Een goddelijke woonkamer die weet dat het in dit catastrofale einde der tijden zekerheid heeft. Niet de zekerheid van ‘bekrompen en krampachtig de dingen vasthouden’. Noch gezever over biertjes drinken, roken, praise-bands en een gebeurende God. Maar de bestendige wetenschap dat Christus’ heilstijding al 2000 jaar cultuur doorstaan heeft. Zij staat als een kruispaal boven water. Boven de zonde en chaosmachten van onze wereld. In dat harde hout zit het ‘m. O mijn God, wat een vreemd wonder! 

Ik zoek een Kerk die zich bekommert om armen, boeren, moeders en mensen die pastoraal gezien wegkwijnen. Een Kerk die zich richt op de mensen van de CBS-cijfers die spreken over antidepressiva, mishandeling, verkrachting en echtscheiding. Een Kerk die in deze Godverduisterde cultuur omkijkt naar PVV-ers, VVD-ers en mensen van GroenLinks. Niet een Kerk die de geestelijke genade verbindt met deze cultuur, daardoor haar heilige status en traditie verliest, en zo zichzelf ondergraaft. Een Kerk die rekent met schepping en oprechte heiligheid als grond voor logica en wetenschap. Ik verlang een katholieke Kerk die wortelt in de Reformatie. Het horen naar beierende kerkklokken en het zien van God in de natuur. Het is het geloof aan het Hogere en het verlangen daarnaar, dat mij perspectief geeft om in deze Kerk voor en met anderen werkzaam te zijn. Nu en in de toekomst. 

Johan Verboom (20 jr.) is 3e-jaarstheologie student te Zegveld. Dit seizoen (2009-2010) hoopt hij zijn bacheloropleiding af te ronden.