Het woord ‘confessioneel’ heeft bij mensen, zowel binnen als buiten de kerk, een duf imago. Het wordt dan vaak verward met ouderwets kerk-zijn. Met slaafs imiteren van wat onze voorouders vroeger hebben beleden en hoe het voorgeslacht in de kerk heeft geleefd.

Dat is jammer. Vaak is het een kwestie van onbekendheid met het confessionele gedachtegoed. Voor mij een reden waarom ik, op de vraag tot welke richting van de Protestantse Kerk in Nederland ik gerekend kan worden, in eerste instantie meestal zeg dat ik niet in een hokje ben te plaatsen. Dat geeft dan aanleiding tot een diepere discussie over het belijden waarvoor ik sta.

Naar mijn mening mogen en kunnen we de rijkdom van het belijden van ons voorgeslacht niet zo maar aan de kant schuiven. We moeten bij het lezen daarvan wel rekening houden met de context van die tijd en van daaruit proberen de waarde te bepalen voor vandaag. Verbazend actueel soms...

Een vraag daarbij (die niet altijd eenvoudig is te beantwoorden) is: Hoe kunnen wij die oude woorden vertalen naar onze tijd, zonder in een spagaat te komen waarbij ieder been (of kerklid) een andere kant uit wil?

Wij zijn kerk in de tijd. Dat betekent dat we als kerk ook tijdeigen aspecten mogen hebben.

De kerk van nu is niet meer de kerk van vroeger. We doen dingen anders dan in de eerste eeuw, of in de tijd van Calvijn, of in beginjaren van de vorige eeuw. Dat mag en dat is goed.

De kerk was -, is -  en zal Bruid van Christus blijven, tot op de jongste dag.  Dat verandert niet.

De confessionele beweging is geen ouderwetse beweging in een groot log apparaat. In de kerk hoort zij een fris geluid te laten klinken. Waar mensen nieuwsgierig van worden en waardoor ze gebouwd kunnen worden in het geloof. Iedere zondag opnieuw. In trouw aan Schrift en belijdenis. Trouw aan het evangelie van de kruisigde en opgestane Heer, die onder het oude verbond beloofd en in het nieuwe verbond geschonken werd. Vertrouwend op Gods beloften voor tijd en eeuwigheid.

Die boodschap kan een grote reikwijdte krijgen wanneer gezamenlijk wordt opgetrokken in de Protestantse Kerk met anderen die zich hiervoor willen inzetten. Daarom is het goed dat we met ‘Schrift en Belijden’ ons verbonden weten in een werkverband en ons zo samen kunnen beraden op confessionalisme naar het evangelie. Modern orthodox. Zo kunnen we in de kerk samen Gods lof verkondigen om de grote dingen die Hij deed aan mensen. Die boodschap willen we niet alleen voor onszelf houden, maar ook verkondigen aan hen die buiten zijn. Zo zijn we als kerk ook missionair bezig. „Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen  ..... En houdt dit voor ogen: Ik ben met jullie, alle dagen tot aan de voleinding van deze wereld” (Mat. 28: 19-20).

Deze tekst is voor mij naast opdracht, ook bemoediging om vol te houden. We staan er niet alleen voor!

Dat bleek mij ook in de periode toen er naast het werk in maatschappij (leidinggevende functie binnen de politie) en kerk (kerkenraad, jeugdwerk, catechese, etc.) gestudeerd moest worden:  een tweedegraads - en een eerstegraads opleiding theologie (godsdienstleraar), om te eindigen in 2007 met de afronding van de theologiestudie aan de Theologische Universiteit in Kampen en een beroepbaar stelling binnen de Protestantse Kerk.

Dat geeft ook kracht iedere zondag opnieuw mensen te mogen vertellen van Gods liefde voor ons in Christus Jezus. In iedere gemeente, waar ook in het land, waar mij gevraagd wordt Gods Woord te komen verkondigen. Met een confessioneel geluid. 

Drs. J. (Hans) Tiggelaar, 58 jaar, gehuwd, wonend in Hasselt. Hij is beroepbaar.