In de afgelopen jaren mocht ik in Apeldoorn en Kampen theologie studeren. Iedere keer weer was het inspirerend om te lezen over de kerk van alle tijden en plaatsen. Steeds waren er broeders en zusters die probeerden om moedig te getuigen van het Evangelie. In tijden van tegenstand,  moeiten, of lijden – steeds weer vonden mensen woorden om te spreken over de hoop van het Evangelie. 

Juist in die moeilijke situaties ontstond zo een confessionele, belijdende taal die getuigde van een God die nooit loslaat wat zijn hand begon. Waar mensen vertrouwden op Gods beloften van trouw, was de kerk in staat om moedig te getuigen van het Evangelie.

Dat is voor mij dan ook 'confessioneel': me diep verbonden weten met die oude kerk, die met moed getuigde van Gods genade. In de belijdenisgeschriften herken ik het spreken van een kerk die juist in tijden van nood en twist stelling durft te kiezen. Nooit pakten onze voorouders de pen om een dor leerboek te schrijven, maar zij kozen ervoor om op momenten dat dat nodig was te getuigen van hun geloof. In het gespreksfront met de wereld om hen heen ontstonden zo de belijdenissen.

Zo wil ik ook in onze tijd confessioneel-zijn: diep verbonden met het Evangelie van Jezus Christus. En tegelijkertijd diep bewogen met de wereld om ons heen. Ik hoop dat dat ook de kerken in onze tijd steeds meer mag kenmerken: dat wij vrijmoedig spreken over de hoop die in ons is. Belijden is niet: je lafhartig terugtrekken achter de stoere muren van ons eigen gelijk. Maar het is: je dapper opstellen in de frontlinie van het gesprek tussen kerk en wereld en tussen gelovigen onderling.

Confessioneel-zijn is met de moed van het geloof spreken van God, Christus en de heilige Geest. Schrift en Belijden is daarom voor mij de perfecte naam van een brede, confessionele beweging. Want die naam geeft aan dat belijden altijd actief is: stevig geworteld in eigenheid, maar tegelijkertijd altijd open voor uitleg en gesprek.

Dat actieve, belijdende, moedige gesprek is ook broodnodig. Want de kerk in onze dagen heeft het niet makkelijk. Maar ik blijf hoop houden, en moed. Want God heeft het zelf beloofd: 'Ik ben met jullie'. Zo mogen we kerk-zijn, vol van Gods liefde, genade en kracht.

Trouw aan Gods Woord én trouw aan onze roeping. Zo zal de belijdende kerk ook een missionaire kerk zijn, aantrekkelijk voor velen in Nederland.

Zie op de weblog van de site Schrift en Belijden ook de pas verschenen bijdrage 'En toch...'  van Arjan Berensen. Daar geeft hij een bijbelse onderbouwing van zijn motivatie.

Arjan Berensen is 27 jaar en woont met zijn vrouw in Dronten. Na afronding van zijn Masterthesis over 'missionaire prediking', hoopt hij DV rond oktober 2009 beroepbaar gesteld te worden als predikant in de Protestantse Kerk in Nederland. Meer informatie of reacties? Kijk op www.berensen.nl 

van de webredactie: kand. Berensen wordt 29 november 2009 bevestigd als predikant. Hij doet dan intree in de Geref. Kerk te Enter (Ov).