Elk mens is onderweg, letterlijk maar ook figuurlijk. De één zal er dieper over nadenken dan de ander, maar mij heeft mijn weg als jongere (niet dat ik nu zo oud ben) altijd bijzonder bezig gehouden. Misschien omdat ik een vrouw ben, misschien omdat ik één van de belangrijkste lessen in mijn leven nog moest leren: namelijk dat God mijn weg bepaalt, en niet ik. Best moeilijk voor iemand met een echt Saksisch karakter! Gelukkig is God iemand die geduld heeft met mensen, en die niet loslaat wat Zijn Hand ooit begon – daarom vind ik het ook zo bemoedigend dat de woorden van Votum en Groet en de Zegen elke kerkdienst omspannen. Met de ontdekking van deze les begon voor mij de lange en soms (laten we eerlijk zijn) moeizame leerschool van het lopen op Gods Weg.

Als je het dan aandurft om aan die Weg te beginnen, ontdek je al snel dat onze aardse wegen er helemaal niet zo bijzonder veel toe doen, want dat God zelf jouw Weg, jouw Waarheid en jouw Leven is. Daar sta je dan met al je moderne navigatiemiddelen, je klachten over het wegennet in Nederland en de toenemende drukte op de wegen! Terwijl het enige dat je nodig hebt om je weg door het leven te vinden een Bijbel en twee gevouwen handen is.

Een tekst die mij daar bijzonder bij helpt is Spreuken 3, 3-6: Dat liefde en trouw u niet verlaten! Bind ze om uw hals, schrijf ze op de tafel van uw hart, dan zult gij genegenheid en goedkeuring verwerven in de ogen van God en mensen. Vertrouw op de HERE met uw ganse hart en steun op uw eigen inzicht niet. Ken Hem in al uw wegen, dan zal Hij uw paden recht maken. Uitgeleerd ben je nooit, leerling blijf je levenslang. Dus af en toe verschillen God en ik nog wel eens van mening over de te volgen route.  Tja, en meningsverschillen moet je uitpraten heb ik altijd geleerd. Dus er wordt wat afgesproken en afgebeden tot God.

Al lopend brengt Gods Weg je vaak op onverwachte plaatsen en in onverwachte situaties. Je eerste reactie is dan vaak om met de handen in het haar te zitten, wat moet ik hier nu toch weer mee? Terwijl God eigenlijk helemaal niet zoveel van ons vraagt, Hij vraagt ons enkel en alleen om er op uit te gaan en de mensen tot zijn discipelen te maken – lees: vertel de mensen die je tegenkomt onderweg over Mij en Mijn Liefde voor mensen.

God vraagt niet veel, en toch zijn er dagen (zondagmorgens), dat het lijkt alsof God het onmogelijke vraagt omdat ik om welke reden dan ook niet lekker in mijn vel zit. En toch is er noch nooit een kerkdienst die ik zou leiden, of een pastoraal bezoek dat ik zou brengen om die reden afgezegd. Want Jezus heeft mij de Heilige Geest gegeven, om naast mij te lopen en mijn hand vast te houden. De Trooster met een Hoofdletter die altijd bij mij is, wat er ook gebeurt in mijn leven, wat ik ook mag doen in Gods Naam. Ik kan moed vatten, omdat ik weet dat Hij altijd bij mij is.

Nu een flink aantal jaren later fascineert het onderweg zijn mij nog altijd mateloos. Alleen dit keer op een andere manier. Niet meer het vluchtige onderweg zijn van het hier en nu, niet meer het altijd maar doelen stellen in het leven en de kortst mogelijke weg er naar toe, maar wel het Onderweg zijn met een hoofdletter.

Omdat ik geloof dat ik als kind van God nog steeds onderweg ben: op Gods Weg, naar Gods Koninkrijk, en onderweg mag ik als aankomend predikante andere mensen de weg wijzen. Ik ben Onderweg: uit liefde voor God en de mensen om mij heen die Hij op mijn weg zet, en trouw aan Zijn Woord en Verbond! Dat is voor mij confessioneel…….

Henrieke Remmink (30) is bezig met de afronding van haar D-II fase theologie. Ze woont in Den Ham (Ov).