Jan-Willem Korpelshoek, 29 jaar, werkt ruim vier jaar als kerkelijk werker in de Gereformeerde Kerk van Katwijk aan Zee.
,,Als deeltijd kerkelijk werker ben ik verantwoordelijk voor het jeugdwerk. Ook heb ik een halve baan als docent godsdienst op een school in Den Haag. Voor deze twee banen geldt dat ik er ben ‘blijven hangen’ na mijn studie theologie en de predikantenopleiding.

Het is uiterst uitdagend om een statement te schrijven. Er ligt een bepaalde dwang in om ook voor jezelf op een rijtje te zetten waar je nu allemaal voor staat. Als aankomend theoloog sta je voor vele zaken. Tenminste. Staan wij ergens voor?

Op mijn kamer hangt een spreuk, mijn levensmotto onderhand: ‘Als je niet ergens voor staat, kun je overal voor vallen’. Dé reden om ook geluid te produceren op de website van Schrift&Belijden. Met elkaar in gesprek, pal staan voor Jezus Christus als de Weg, de Waarheid en het Leven! Een waarheid, een belijdenis, die m.i. in de kerk vaak fungeert als een mooie gedachte waar we gezellig naar zitten te kijken, terwijl een belijdenis juist dwars door je heen moet gaan, je in beslag moet nemen! 

Het woord ‘confessioneel’ heeft bij mensen, zowel binnen als buiten de kerk, een duf imago. Het wordt dan vaak verward met ouderwets kerk-zijn. Met slaafs imiteren van wat onze voorouders vroeger hebben beleden en hoe het voorgeslacht in de kerk heeft geleefd.

Dat is jammer. Vaak is het een kwestie van onbekendheid met het confessionele gedachtegoed. Voor mij een reden waarom ik, op de vraag tot welke richting van de Protestantse Kerk in Nederland ik gerekend kan worden, in eerste instantie meestal zeg dat ik niet in een hokje ben te plaatsen. Dat geeft dan aanleiding tot een diepere discussie over het belijden waarvoor ik sta.

In Confessioneel, editie 20 augustus 2009, schreef ds. B.H. Weegink dat confessionelen een “moderne orthodoxie” willen. In dit stukje wil ik naar aanleiding hiervan iets naar voren brengen. Een gedachte in voorlopigheid. 

‘Wat wij gezien en gehoord hebben, verkondigen we ook aan u, opdat ook u met ons verbonden bent. En verbonden zijn met ons is verbonden zijn met de Vader en met zijn Zoon Jezus Christus’, 1 Johannes 1: 3

Ik ben op latere leeftijd theologie gaan studeren om predikant te worden. Dan word je wel eens de vraag gesteld: ‘waarom heb je dat gedaan?’ Het antwoord dat ik dan geef vindt zijn uitgangspunt in het bovenstaande vers uit een van de brieven van Johannes. In mijn eigen leven heb ik steeds de nabijheid en de aanwezigheid van God mogen ervaren; niet alleen op de hoogten van het leven, maar ook in de dalen van het leven. Ik weet mij verbonden met een God die betrouwbaar blijkt te zijn. Die boodschap wil ik graag doorgeven aan mensen.

Elk mens is onderweg, letterlijk maar ook figuurlijk. De één zal er dieper over nadenken dan de ander, maar mij heeft mijn weg als jongere (niet dat ik nu zo oud ben) altijd bijzonder bezig gehouden. Misschien omdat ik een vrouw ben, misschien omdat ik één van de belangrijkste lessen in mijn leven nog moest leren: namelijk dat God mijn weg bepaalt, en niet ik. Best moeilijk voor iemand met een echt Saksisch karakter! Gelukkig is God iemand die geduld heeft met mensen, en die niet loslaat wat Zijn Hand ooit begon – daarom vind ik het ook zo bemoedigend dat de woorden van Votum en Groet en de Zegen elke kerkdienst omspannen. Met de ontdekking van deze les begon voor mij de lange en soms (laten we eerlijk zijn) moeizame leerschool van het lopen op Gods Weg.

In de afgelopen jaren mocht ik in Apeldoorn en Kampen theologie studeren. Iedere keer weer was het inspirerend om te lezen over de kerk van alle tijden en plaatsen. Steeds waren er broeders en zusters die probeerden om moedig te getuigen van het Evangelie. In tijden van tegenstand,  moeiten, of lijden – steeds weer vonden mensen woorden om te spreken over de hoop van het Evangelie.