|
Predikantschap ter sprake |
|
 ‘Hoe gezegend in ons land is het vak van predikant! Godes hand rust, buiten kijf, zichtbaar op dit vroom bedrijf!’, zo begint het lied van Cornelis Paradijs. Maar we moeten er wel mee bezig, willen we voor de toekomst het predikambt op de rails houden.
Ik was op de synodevergadering waar het rapport ‘De wissel voorbij: het spoor en de bielzen’ werd besproken. Het is de nota van de commissie Veerman, die de opdracht had verder te denken over de werkers in de wijngaard. Wat wordt straks de loopbaanontwikkeling en de rechtspositie van de dominee in de kerk? Een verslag van de synodeafgevaardigde lezen we elders in dit nummer. Ik maak enkele kanttekeningen. Veel management en weinig ondersteuning, riepen sommigen. Ze vonden het een ingewikkeld spoorverhaal en vroegen zich af of de ontworpen ijzerbaan niet een maatje te groot is voor de kleine locomotief die straks rijdt. Maar oud-minister dr C.P. (Cees) Veerman, krachtig van optreden, verzekerde dat in de nota het laatste woord niet is gesproken. Duidelijk dat er iets moet gebeuren, willen we in een krimpende kerk dominees voor de gemeenten behouden. Dat was ook het gevoelen van de synode. Scriba Plaisier formuleerde in zijn slotwoord: Er is vertrouwen in het gedane voorwerk. We gaan nu bezig met overleg, haalbaarheid, mitsen en maren. De toekomst is niet dat een predikant aan zijn gemeente is verbonden en daarmee uit. Hij gaat deel uitmaken van een team dat bovenplaatselijk en regionaal werkt. Sleutelwoorden zijn samenwerking, solidariteit, begeleiding en verantwoording. In grote poule van menskracht wordt differentiatie aangebracht. Er komen kerkelijk werkers (drie gradaties), junior-, basis-, gespecialiseerde seniorpredikanten en ook supervisoren die aansturing geven voor hen die professioneel in het gemeentepastoraat werkzaam zijn. Vooral jonge predikanten blijken om feed back en coaching te vragen. Het probleem van de kerkelijk werker lost zich op: hij wordt aangemoedigd na HBO de universitaire theologische studie te volgen, alleen dan kan hij als beginnend predikant-vicaris instromen. Anders blijft het bij een bediening met beperkte bevoegdheid. Voeren we nu toch stiekem de bisschop in? Nee. Een leidinggevende zien we als de pater familias, niet als eentje die de ander de maat neemt. Een goede senior toont vaderschap. Het is te hopen dat het alles zo uitpakt en dat de kerk niet de wereld wordt waar mensen na functioneringsgesprekken genadeloos door de baas worden afgeserveerd. De geest van de kerk is: je bent je broeders hoeder. Sterken bekommeren zich om zwakken. Ook tussen de gemeenten komt er een samenwerkingsverband, we kunnen ons de vrijblijvendheid niet langer permitteren. De classes zullen worden geholpen om de gemeenten functioneel samen te binden. In april ’09 komt de cie. Veerman met een memorie van antwoord. Het lijkt alles heel zakelijk. Toch hebben we er vertrouwen in dat het herder- en leraarschap op een nieuwe module verder kan. Het predikantschap wordt geen baan. Dat bleek wel uit diverse sprekers die aangaven het begrip roeping ernstig te nemen. Van belang is dat de dienaar van het Woord vrijheid heeft namens God te spreken en dat hij samen met de kerkenraad rekenschap aflegt van het geestelijke werk in prediking, catechese en pastoraat. Gods Woord en Geest moeten de boventoon voeren. Dat weet en bad de synode gelukkig ook. |