Waar blijven we met onze doden? Oplossen is geen oplossing. Laten we de grenzen bewaken bij de laatste eer, schrijft de algemeen secretaris.

 

door Barend H Weegink

Met een duur woord ‘resomeren’ werd onlangs een alternatieve vorm van lijkbezorging gepropageerd. Men wil het dode menselijke lichaam gaan oplossen in een bijtende vloeistof. Dan hoeft het niet de grond in en hoeft het ook niet te worden verbrand. Resomeren zou een cleane, schone methode van opruimen zijn. En niet zo belastend voor het milieu.
Het lijkt mij geen goed idee. Hoe pak je de discussie aan?
Begin maar bij het gevoel: het is zo inhumaan.
Resomeren doet denken aan de verdwijntruc die soms in criminele circuits wordt gepraktiseerd. Ze dompelen het stoffelijk overschot doodgewoon in een zwavelbad. Er blijft nauwelijks een spoor over. Net als in vroegere onzalige tijden, toen een lichaam in de put vol ongebluste kalk verdween. Geen haan die ernaar kraait.
Voor resomatie wordt het middel kaliumhydroxide gebruikt. Normaal is dat voor de gootsteenontstopper en voor alkalinebatterijen. Naar spul. Met je vingers moet je ervan afblijven.
En nu zouden we in de uitvaarttraditie dit venijn willen toepassen en piëteitvol spreken van een kleine hoeveelheid witte pulver die overblijft? Netter kunnen we het niet maken? Bah!

Een gestorvene is meer dan een chemisch afbreekbaar product. We gedenken een mens die geleefd heeft. Juist rond de laatste gang luistert de ceremonie nauw. Laten we bij het afstand nemen van een dode ethisch bevatbare en naar menselijk begrip aanvaardbare handelingen aanhouden.
Ik hoop dat de onmenselijke oploskuip geen kans krijgt. Psychotherapeuten kunnen een stroom van nieuwe cliënten verwachten, want de rouwverwerking van een leeg bed is anders dan die van een leeg bad.
Uitvaartonderneming Yarden, die de nieuwe techniek promoot, zou wat meer aan haar naam mogen denken. Die betekent: afdalen, met de aarde mee. Er is gepaste eerbied nodig wanneer we komen te staan aan de Doodsjordaan.

We hebben aan de vormen begraven en cremeren genoeg. En daarover wordt door de levenden al heel verschillend gedacht. Laten we geen andere oplossingen zoeken. Ook geen cryomeren, vriesdrogen. En zeker geen resomeren. Milieuvriendelijkheid is naar mijn besef geen doorslaggevend aspect bij het spreken over de laatste gang. Als één in de grond thuishoort, is het de dode Adam wel. Zijn diepgang brengt de band tussen schepsel en schepping tot uitdrukking. Uit de aarde genomen en tot het stof teruggekeerd. Maar zijn ziel verwacht de jongste Dag.

Het symbool van de ontbindende graankorrel spreekt boekdelen. Het verwijst naar de herschepping waarin de Geest adem geeft. Dan zal zijn lichaam schoon en heerlijk zijn, zoals God heeft bedoeld, precies zoals het lichaam van de opgestane Heiland is. Kunnen we het nog een beetje zuiver houden? Resomeren geeft een geestvervuiling waarvan de gevolgen zijn te vrezen.

Er zijn christenen nodig die vandaag durven zeggen: tot hiertoe en niet verder. Het gaat om grensbewaking bij de laatste eer. Het gaat vooral om geloof. De oplossing ligt in het sleutelwoord: eeuwigheidsverwachting. Dat is de duurzame weg die we gaan.

bron: column in periodiek Confessioneel