Resomeren is een nieuwe vorm van lijkbezorging. Naast begraven en cremeren nu deze oplossing? Leo van Rikxoort zat op een rustige zomermiddag op een Luxemburgse camping en liet er zijn gedachten over gaan.

door ds. Leo van Rikxoort

‘Nee, dan kan ik niet. Ik heb dan een resomatie.’

’t Haalde niet alleen de kranten, maar zelfs het NOS-journaal. Er is namelijk een nieuw alternatief voor begraven en cremeren: resomeren. Ik had er nog nooit van gehoord, maar in de Verenigde Staten en in Canada hebben ze er al ervaring mee opgedaan. Groot voordeel zou zijn, dat het heel milieuvriendelijk is. En, ook niet onbelangrijk, efficiënt.

Ik stelde ’t me al helemaal voor, dat iemand met me een afspraak wilde maken, dat ik in mijn agenda keek, en zei: ‘Nee, helaas, dan kan ik niet. Ik heb dan een resomatie.’ Gek idee. In mijn agenda’s van de afgelopen jaren staat regelmatig ’t woord ‘begrafenis’. Slechts een enkele keer staat er ‘crematie’. In mijn Rotterdamse tijd was ’t nog zo’n beetje fifty-fifty. Nu, in het Overijsselse Heemse niet meer. Ik heb niet zoveel met crematies. Niet dat ik begrafenissen wel fijn vind om te doen of om naar toe te gaan. Bij beide heb ik moeite, vanwege het verdriet dat er meestens is. Je moet toch afscheid van iemand nemen. Maar een crematie vind ik zo clean, zo ‘dood is dood’.

Ik weet wel, dat kan ook bij een begrafenis zo zijn. Ooit sprak ik iemand die de dag ervoor zijn vader had begraven en zei: ‘Nu ja, ik dacht: zand erover.’
Maar toch, begraven acht ik meer in de lijn van de Bijbel en het christelijk geloof dan cremeren. Misschien is het subjectief. De onlangs overleden evangelicale leider John Stott, die 90 jaar oud werd en een zeer orthododox gelovig man was, liet zich ook cremeren. ’t Leidde, vooral in bepaalde kringen in Nederland, tot onbegrip. Maar in de evangelicale (Angelsaksische) wereld schijnt het nauwelijks een issue te zijn. Dezelfde Stott was ontzettend tegen abortus, euthanasie en het homohuwelijk. Als homoseksualiteit als normaal zou worden beschouwd in zijn kerk zou hij ’t er misschien nog even hebben uitgehouden om er tegen te waarschuwen, maar er dan ook uitgestapt zijn, begreep ik. Maar tegen crematie had hij dus geen bezwaar, getuige het feit dat hij er zelf, bewust, voor koos. Zijn as wordt ergens in de buurt van zijn vakantiehuis bijgezet.

Maar binnenkort kunnen we dus in Nederland ook kiezen voor resomatie. Tenminste wat de uitvaartorganisatie Yarden betreft. Volgens de Nederlandse wet kan het nog niet, daarom heeft Yarden een verzoek ingediend om de wet te wijzigen. "We verwachten dat we volgend jaar met deze nieuwe techniek aan de slag kunnen", orakelt Gijs Pelser van de uitvaartorganisatie. "Zodra het ministerie toestemming geeft, schaffen we de machine aan." Aldus De Pers.

Resomatie betekent dat een lichaam met een bepaalde vloeistof wordt opgelost. Wat overblijft is poeder. De methode verbruikt minder energie en is zo ook milieuvriendelijker. Het water dat vrij komt kan zo het riool in.

Ik krijg er de kriebels van. Dat zelfs de dood nog efficiënt moet zijn. En milieuvriendelijk. Als we bij leven wat meer aan het milieu denken, staat dat mijn inziens in geen verhouding tot wat onze teraardebestelling aan zogenaamde milieuonvriendelijkheid te weeg brengt.
Wat ik in elk geval hoop, is dat we als christenen – hoe verschillend ook -  daar waar het gaat om ons levenseinde iets laten zien van de hoop die in ons is. Dat we niet voor het riool bestemd zijn, maar wachten op de dag van de oogst. Begraven is zaaien. Zaaien in de akker. Je ziet er niks van. Waarom zou je het doen? Maar op een dag ontkiemt het zaad, groeit het, er komt een lichaam aan. Wat dood was, wordt tot leven gewekt. Het mag er zijn. Het mag groeien en bloeien tot eer van God. Paulus heeft er in I Corinthiërs 15 geweldige dingen over gezegd.

Begraven is een liturgische handelswijze. Je doet het schijnbaar voor niks. Het kost ook nog eens wat (in elk geval meer dan resomeren), maar je brengt ermee tot uitdrukking, dat er meer is dan efficiency. Belijden tegen de ‘dood-is-dood-gedachte’ mag ook wat kosten. Met begraven laat je zien, dat je gelooft dat je lichaam niet maar een chemisch samengesteld product is, maar creatie van de Schepper, die zijn schepsel dwars door de dood heen als nieuw kan maken. Ik geloof immers, zeggen we met de kerk van alle tijden en plaatsen, de wederopstanding van het vlees en het eeuwige leven.

Wat mij betreft hoef ik ’t dus nooit te zeggen: ‘Nee, dan kan ik niet. Dan heb ik een resomatie.’                            

(ds. L. van Rikxoort is predikant van de protestantse gemeente Hardenberg-Heemse en verbonden aan de witte Lambertuskerk in Heemse)