Kunnen we samenkomen?

 

Commitment

Waar het hem aan schort? Aan binding, aan meedoen, de betrokkenheid bij de plaatselijke gemeente. Commitment heet dat met een Engels woord. Managers en consultants gebruiken die term dagelijks. Het betekent: ik ga er voor, ik ben gemotiveerd om door te zetten, ik wil de daad bij het woord voegen.

Ik doe live mee, sta ervoor op, doe m’n kleren en m’n schoenen aan, trek de huisdeur achter me dicht en ga naar de kerkdienst, op het klokgelui af, kom… kom… Dat is de levensechte binnenkomer. Vraag het aan de mensen die zich niet meer zo gemakkelijk bewegen kunnen. Ze zeggen: o kon ik er maar bij zijn, ik mis het echte contact. De samenkomst binnenlopen, ervoor openstaan, dat is voor velen vandaag een gigatoer. Reformatorische, katholieke, evangelische gemeenschappen, ze weten allemaal van het probleem. Ze weten ook van de achterdeur waardoor actievelingen weer stilletjes verdwijnen, God weet waarheen.  

Ik begrijp ze, de mensen die maar moeizaam tot godsdienstige aanlijning komen. Want weet je, je kunt thuis je kostje bij elkaar zappen. Op Internet en de andere media is alles te vinden. Liederen, lofprijzing, bijbelstudie, een mooie viering, een pakkende dienst. Daar hoef je niet meer voor overeind te komen. Je schotelt jezelf o zo makkelijk je geestelijke bordje voor en eet smakelijk. Kerkelijke gemeenschappen kijken vol verlangen naar de twintigers, dertigers, veertigers. Kinderen en ouderen, dat wil nog wel. Maar de tussengeneratie, die is vaak absent. Druk, moe, bezet, en soms wat mat.  

Doe het zelf

Een onlangs gehouden onderzoek wijst uit dat religieuze doe-het-zelvers niet zozeer een kerkgebouw nodig hebben. Ze zitten boordevol godsdienstige interesse, maar het instituut kerk, ach. En catechese, kerkgang en een functie, ach. Een keer een kloosterweekend, een retraite, een pelgrimage, dat scoort hoog. Maar een weekabonnement, een knipkaart om het maar eens zo te zeggen, die kennen ze niet meer.

 

Lidmaatschappen voor het leven zijn schaars geworden, dat geldt voor allerlei verenigingen. Ook het kerkelijk leven is incidenteel geworden. Je schiet er niets mee op te zeggen dat het vroeger allemaal anders of beter was. Kijk liever een beetje vooruit. We moeten roeien en groeien met de riemen die we hebben. En daarom waag ik een oppepper. Joh, kom want we vieren samen feest. En hoe meer zielen, hoe meer vreugd.  

In mijn wekelijkse column voor Groot Nieuws Radio 1008, afgelopen maandag 11.50 uur was het weer, heb ik erover gesproken. En hardop gedroomd dat de kerken en zaaltjes weer vol zitten. Dat ze allemaal de gang maken naar de feesten, omdat er anders niks te vieren valt. Je viert het feest all in the family (dat wil zeggen: naast je familie ook het geloofsgezin) of je viert het niet.  

Bijbels voorbeeld

Waar ik het lef vandaan haal? Kijk eens naar Maria en Elisabeth. Die kwamen samen en ze loofden God, blij om het Kind dat in hun midden was. De Johannes-van-Elisabeth sprong al op in de moederbuik. ‘At Your Service’ beduidt Hij, wanneer de jonge Maria met Jezus, de vrucht van de hemel in haar schoot, binnenkomt. Zoiets noemen we gemeenschap van de heiligen. Samen in de naam van Jezus heffen wij een loflied aan.

 

Dus commitment maken, ook in je eigen plaats, een verbond met God en met elkaar. Dan konden er nog wel eens veel nieuwe zielen geboren worden. Upgrading voor de kerk? Ja toch.

See you, zet ik vaak onder m’n mailtjes.

Hebben we een godsdienstige date, is het raak.

(feestbezinning in 'de KP')