| Kruistheologie |
|
De kerk staat altijd in de gestalte van het lijden. Ze kan niet met het succes op de loop gaan. Gloria komt later. Volgen we nog de goede route?  Kerk onder het kruis  Door Barend Weegink  Soms ontmoet ik ze, als ik voor de reisorganisatie met voorgangers naar bijbelse landen ga. Ze zeggen: waar hebben jullie het over? Ze roemen hun eigen gemeente, vaak hebben ze die zelf gesticht, een mesostructuur van goed honderd zielen. En ze praten over lofprijzing, gevoel en gezelligheid in evangelicale sfeer. Van een tanend christendom houden ze zich verre. In de discussie over de plaats van de kerk in het publieke domein doen ze niet mee. Ze voelen zich eerder aanhangers van de theologia gloriae dan van de theologia crucis. Doe toch niet zo moeilijk. Heb de Heer in je hart. Het geloofsleven is uiting van blijdschap.  Ben ik afgunstig als ik deze zinnen schrijf? Zit ik zelf vol kriegel gevoel omdat ik er geen booming business tegenover kan zetten? Mijn kerk staat er bepaald niet rooskleurig voor. Getuige haar laatste statistiek is ze al blij dat het ledenverlies ietsje schijnt af te nemen, maar ze zit continu in een krimpscenario. Overal gaten, teruggang en sluiting, ronduit verdrietig. Moet ik het over een andere boeg gooien? Ook een smallere focus hanteren, het geloof vereenvoudigen tot keus en bevestiging, voor mezelf en een paar gelijkgezinden? Dat kan ik niet. God mist toch onze wereld? Aan het geloof is niets vanzelfsprekends. De theologie van de overwinning is goed, zolang je die op de glorie van Christus de Opgestane en Eindoverwinnaar betrekt. Maar ze kan niet een dekmantel zijn voor kerkelijk succes waarmee we de vlag al in handen hebben. Je kunt er nooit mee weglopen uit de wetenschap dat de kerk van Christus op aarde wandelt in de gestalte van lijden en het kruis. De glorie van de Heer komt tot uiting in een zwaar discipelschap voor de mensen. Gehoorzaamheid en volharding maken het geloofsleven tot een stille, innerlijke strijd, midden in de wereld, op reis naar het Koninkrijk.  In zijn lied over het nieuw Jeruzalem besteedt Tersteegen haast alle coupletten aan het ‘Komt kinderen, niet dralen’. Ze moeten overeind zien te blijven op de lange, steile weg die naar de Godsstad leidt. Dat is de theologie van het kruis. Wie dat niet beseft, vlucht naar voren in een doperse trek en wil hier en nu al vooruitgrijpen op die overwinning. Maar hij verlaat de weerbarstige werkelijkheid en schaart zich niet onder het kruis. We zijn deel van een samenleving die zich afkeert van God. De kerk heeft het moeilijk. Van tijd tot tijd schrijf je peptalk in het gemeenteblad, ook ik doe eraan mee, grote groep, volle dienst, bijzondere avond. Je wilt ook niet altijd somberen. ‘Jullie dominees hangen de vlag veel te hoog’, zei iemand, ‘hoger dan de werkelijkheid’.Het is de opdracht om kritisch en hoopvol door te groeien zonder in negativiteit te vervallen. Dat is de bijbels-reformatorische les van de theologie van het kruis. Aandacht voor de schuld en het lijden, voor de vergeving van de zonden door het bloed van Christus, voor het verlossingswerk. En stil zijn voor God die Zijn oordeel door de geschiedenis doet gaan en straks op de grote Dag de overwinning aan het licht brengt. In geloof aanvaarden dat de heerlijkheid nu nog verborgen is en dat er nog niet kan worden gezegd hoe Hij de wereld leidt. Als we de kruisbanier tot in Zijn handen dragen, hangen we onze zorg en bedreiging en de vrees voor de duivel aan diezelfde stok. En bouwen we ootmoedig op de trouw van God die het werk van Zijn handen niet laat varen. ‘Geef ons moed, ’t is ons goed U te zien, Getrouwe’. Gloria wordt het. (column in Confessioneel) |