De religieuze discussie gaat kilometers breed, maar millimeters diep. Gevoel, respect, jij het jouwe, ik het mijne… Lees de column van de algemeen secretaris.

 

Diepte zoeken

 

Alom klinkt de roep dat de schop de grond in moet. Breng de diepgang erin. En zoek de bronnen op.

 

Prof. dr. Bram van de Beek stelde in zijn afscheidscollege radicaal de belijdenis van God aan de orde. Praten is alleen mogelijk als God aan ons denken voorafgaat, als Hijzelf de bron van ons spreken is.

De paus van Rome, op bezoek in Engeland, waarschuwde tegen een oprukkend agressief atheïsme; er is een tegenbeweging nodig die vol vertrouwen bouwt op verborgen christelijke fundamenten.

Het vleugellam geslagen CDA zoekt opnieuw naar de grondslagformule met de c erin. Alleen het evangelie kan het bindmiddel zijn tussen de flanken.

Protestants-hervormden en hersteld-hervormden naderen elkaar niet langer in een juridisch dispuut, maar in iets van een geloofsgesprek.

Scriba dr. Arjan Plaisier zegt tien jaar lang niet meer over de kerk te willen praten, om nu echt toe te kunnen komen aan het verstaan van God. De protestantse synode gaat in november vol op het orgel met het stuk over de Godsvraag. Ze zal niet handelen over de nevelige filosofenvraag of God bestaat, maar over de levensvraag: Heer, doe mij een teken ten goede.

In de Waarheidsvriend loopt momenteel een serie artikelen over de eigenschappen van God, om inhoud te kunnen geven aan bijbelse, geestelijke gedachten.

Confessionelen zetten het thema ‘In gesprek met de Islam’ neer. Niet om begrip te wekken en verschillen glad te strijken, maar om het unieke van het christelijke geloof naar voren te brengen.

De beide zusterorganisaties CV en CGB komen via hun denktankcommissie bezinning beleid eerdaags met een notitie Spreken over God. Met Psalm 18: 2-3 pleiten ze voor een hartelijk getuigenis en een vreugdevolle verkondiging over een God die spreekt en die ook in onze tijd mensen redt en vernieuwt.

De stichting Schrift en Belijden stelt een serie Kernen van belijden in het vooruitzicht, om moderne zoekers brood voor het hart te bieden.

 

Het gaat over God. Over niemand minder dan de Heilige van Israël en de God en Vader van Jezus Christus. Niet bepalend is wat de mens denkt van God, dat is bijzaak. Voorop staat wat de Here God zelf zegt van ons. Hij neemt ons denken over en wij zullen leren Hem eerbiedig na te spreken.

 

Indringend is de vraag van Elia hoelang we nog aan beide zijden mank zullen gaan. We kreupelen met de stokken van vrijheid en menselijke keuze. Ondertussen kijken we angstig rond en proberen krampachtig ons privégoed te beschermen. Maar de stut van het Godsgeloof zijn we kwijt. Die hebben we nodig.

 

Je bent niet klaar met zinnen als: ‘laten we toch geen ruzie maken’ en: ‘laten we vooral religieus aardig tegen elkaar zijn’. Wie vandaag respect heeft voor religie, kan haar morgen niet meer waarderen en overmorgen niet meer verdragen. Het dunne laagje vernis krab je zo van de cultuur af.

 

Vrijheid en verdraagzaamheid rusten op de grond van het christelijk geloof. Je kunt elkaar alleen maar vasthouden wanneer je weet dat je zelf door God vastgehouden wordt.

 

Voor christenen is het zaak om Godsgetuigen te zijn, ‘waarachtige aanbidders van de Vader in geest en waarheid’ heeft Jezus hen genoemd.

We voelen een verlegenheid om de boodschap van het Godsbestaan over te brengen. We zien om ons heen mensen die zich best gelukkig voelen in hun ongeloof.

 

God bestaat. En de kloof is groot. We zouden meer moeten vragen of de Geest ons wil helpen om te spreken over God. En dat de aarde vol wordt van kennis, aanbidding en vertrouwen in Zijn naam.