Lijdensweken, Pasen, Pinksteren... het zijn de zondagen waarop in de kerk belijdenis van het geloof werd gedaan. Kleine groepen, grote rijen, blijde gezichten. maar je hart krimpt ineen wanneer je eraan denkt: die van mij was er weer niet bij...

van de webredactie: Kees van Baardewijk maakte een gevoelig gedicht, voor mensen (ouders) die 'de andere kant' van het geloofsbesef beleven.

VOOR DE OUDERS
van kinderen die geen belijdenis deden

Elk jaar weer hoor je nieuwe namen noemen,
zie je gezichten, verwachtingsvol en blij;
ik ben jaloers, ik kan het niet verbloemen,
die naar óns heet, was er opnieuw niet bij.

En vroeger… puur en aanstekelijk heeft ze geloofd,
ze praatte over Hem, de goede Herder,
maar later was het vuur volkomen uitgedoofd,
en ze gleed van Hem weg, steeds verder.

Ze is de Heer kwíjt en het schijnt haar niet te raken.
Om haar niet te verliezen weet je dat je zwijgen moet,
maar in de nacht lig je te peinzen en te waken,
en niemand kent de pijn die diep van binnen woedt.

Daar staan ze, vooraan in de kerk, een hele rij,
en iedereen hoor je het jawoord geven.
Maar die wij lieten dopen, is er weer niet bij,
wat moeilijk om dit steeds weer te beleven.

Ach, Heer, laat zij zich alstublieft gewonnen geven,
en als ze onwillig is en wie weet misschien verward,
ontferm U dan, draag haar met Uw beschermende handen
tot aan Uw grote en liefdevolle hart.

(c) Kees van Baardewijk