van de webredactie: Maandelijks verzorgt de CV-voorzitter ds. L. den Breejen een kroniek. Op deze weblog leest u zijn decemberbijdrage over een opmerkelijke vrouw, Joods van origine en de Messias belijdend:

Kroniek van de voorzitter,

door ds. Leen den Breejen

IN MEMORIAM MARJORIE EBERLÉ-GOTLIB

Op 8 oktober jl. overleed te Rotterdam in de hoge ouderdom van 95 jaar mevrouw Majorie Winifred Eberlé- Gotlib. Door omstandigheden wat aan de late kant, maar toch wil ik graag in deze kroniek aandacht vragen voor haar overlijden. Immers ook in onze confessionele kringen was zij een goede bekende. Velen hebben mevr. Eberlé leren kennen als een gedreven en bewogen spreekster bij diverse kerkelijke bijeenkomsten, zoals classicale vergaderingen en vergaderingen van onze afdelingen.

Zij was jarenlang de drijvende kracht achter de Nederlandse Vereniging van Messias-belijdende Joden ‘Hadderech’ (Hebr. ‘de Weg’). Zij was geboren in 1914 in het Engelse Manchester, als dochter van Joodse ouders. Vader, een musicus, was in Nederland geboren, maar ging later in Engeland werken. Marjorie Gotlib trouwde met de destijds vermaarde zanger Leo Fuld, maar dat huwelijk hield helaas maar kort stand. Later trouwde zij met Oscar Eberlé met wie zij 55 jaar gelukkig is geweest, zoals zij zelf dankbaar verklaarde.

Zij beleefde het bombardement van Rotterdam, ervoer aan den lijve de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en de honger. Zij verloor haar hele familie. Toch gebeurde er tijdens die oorlog iets opmerkelijks. Marjorie kreeg een boek in handen van Scholem Asch, “De Nazarener.” De ontdekking dat Jezus een Jood was en al Zijn apostelen ook, het maakte alles een onuitwisbare indruk op haar.

Eigenlijk had zij niet veel meer met de godsdienst, maar dat veranderde toen radicaal. Via vrienden kwam zij in aanraking met de Messias-belijdende Jood Philipp Trostianetsky, die het Evangelie van Jezus Messias onder Joden verkondigde. Hij onderwees haar verder en uiteindelijk deed zij belijdenis bij dr. J.J. Buskes, en werd door hem gedoopt. Kohlbrugge hielp haar, zoals zij meermalen getuigde, het woordje ‘genade’ spellen. 

U MAG BLIJ ZIJN DAT U BIJ ONS MAG HOREN!

Wat mij persoonlijk diep raakte tijdens één van haar lezingen over Romeinen 9-11, was dat zij in alle helderheid die hoofdstukken voor ons uitlegde en liet zien, dat God Israël nooit zal loslaten. Zijn  beloften kan Hij immers nooit vergeten.

Heel bewogen verwees zij ook naar Zacharia 12:10: “Ik zal over het huis van David en over de inwoners van Jeruzalem uitgieten de Geest der genade en der gebeden; zij zullen Hem aanschouwen, die zij doorstoken hebben, en over Hem een rouwklacht aanheffen als de rouwklacht over een enig kind, ja, zij zullen over Hem bitter leed dragen als het leed om een eerstgeborene.” Mevr. Eberlé zei toen: “Dan, bij de wederkomst van de Heer, zal mijn volk zeggen: “Hij  was het dus tóch!”

Over de verhouding Isaraël en de Kerk was zij heel duidelijk! Israël is en blijft de edele olijf en de volken zijn als wilde loten op die oude saprijke wortel geënt. “Niet gij draagt de wortel, maar de wortel draagt u!”

Zij vertelde over een spreekbeurt ergens in het land, waar zij voor een kerkelijke vergadering over Israël en de Kerk had gesproken. Uiteraard ook over Romeinen 9-11. Na afloop kwam er een broeder naar haar toe die zei: “Wat fijn, mevrouw, dat u nu ook bij ons (christenen) mag horen.”

Mevrouw Eberlé explodeerde bijkans en repliceerde: “Meneer, u hebt er geen sikkepit van begrepen! U mag blij zijn, dat u bij ons, Joden, mag horen!”

Wij zijn God dankbaar voor wat Hij ons ook in deze opmerkelijke vrouw heeft geschonken. Dat zij bij Hem mag rusten van haar aardse strijd in de verwachting van de vervulling van al Gods beloften voor Israël en alle volken, die in Abrahams geslacht gezegend zullen worden.