Er was een cadeautje voor alle synodeleden en bezoekers op de laatstgehouden protestantse synodevergadering. De Protestantse Kerk lpresenteerde het tijdschrift 'Festus, forum voor samenlevingsvragen'. Het eerste nummer (nulnummer, nov.'09) is een stevig en luxe coverblad over Kerk, Staat en Samenleving. Artikelen zijn op wetenschappelijk niveau en met een journalistieke toon geschreven. Het blad moet twee keer per jaar verschijnen. Interviews, achtergrondverhalen en columns gaan over het raakvlak tussen kerk en samenleving. Volgende thema's zijn 'Geluk' (april 2010) en 'Misdaad en Straf' (oktober 2010). 

Stem geven

De kerk doet mee aan de bezinning op het terrein van maatschappelijke vraagstukken. Dat hoort bij een kerk die midden in het openbare leven wil staan. Vanuit verschillende invalshoeken wil de kerk haar stem - het evangelie - laten horen. In de redactie van het kersverse magazine zitten o.a. Arjan Plaisier, algemeen secretaris van de kerk, en Herman Noordegraaf, bijzonder hoogleraar diaconaat aan de Protestantse Theologische Universiteit.

Festus

De naam van het blad - Festus - verwijst naar de Romeinse stadhouder die moest oordelen over het optreden van de apostel Paulus. ,,De apostel beriep zich op zijn recht zich tegenover de Romeinse keizer te verantwoorden over zijn geloof in Jezus Christus. Met Festus wil de Protestantse Kerk een bijdrage leveren aan het publieke debat'', aldus de redactie.

Kerk en Wereld

Het eerste nummer werd aan de synodepreses overhandigd door ds. A.P. (Bram) Tack, voorzitter van de stichting Kerk en Wereld. Vanuit de fondsen van deze stichting wordt de uitgave van Festus mogelijk gemaakt.

Kerk en Wereld dateert uit de naoorlogse apostolaire traditie van de Hervormde Kerk. Ooit was het instituut voor vorming en toerusting gevestigd op het landgoed 'De Horst' in Driebergen. Nu is het ingebracht op 'Hydepark'. Ook voor Kerk en Wereld ‘nieuwe stijl' is het heel belangrijk dat het christelijk geloof een grote inspiratiebron vormt om actief in de samenleving te zijn. ‘Geloof heeft te maken met de eeuwigheid', stelde Tack, ‘maar minstens evenveel met het hier en nu. Ons geloof gaat over de relatie tussen God en de mens, maar ook over het vormgeven van de idealen in de samenleving'.

‘Wij hopen dat kerkleden hiermee toegerust worden om als christen in de samenleving te staan en door dit blad mee kunnen denken over thema’s die daarbij belangrijk zijn’, aldus Tack. 'Met Festus wil de Protestantse Kerk vanuit verschillende invalshoeken een bijdrage leveren aan het publieke debat door bezinning op maatschappelijke vraagstukken, met de overtuiging dat geloof en levensbeschouwing altijd een rol spelen bij de benadering van sociale, politieke en ethische vragen'.

Nieuwe kansen

De presentatie vond plaats na afloop van het debat over de positie van de kerk in een democratische rechtsstaat. Hervormde gedachten proefde ik, dus toch de kerk voor het hele volk... Onder 'paars' in de jaren '90 werd de kerk teruggedrongen in haar eigen wereldje. Al eerder was de theocratie, die het corpus christianum zozeer heeft gekenmerkt, per saldo voorbij. We leven in een civil society, een maatschappij van verschillende burgers die met elkaar consensus zoeken om te kunnen leven. Religie is daarin weer een factor van belang. Onder het huidige (politieke) gesternte zijn er weer nieuwe issues. Bescheiden maar daadkrachtig kan er getuigenis zijn. Wie 'Festus' zegt, die zegt ook 'Paulus'. Het Koninkrijk van God is niet weg!

Uit het eerste nummer: Open kerken

„Kerken die altijd open zijn, worden weer onderdeel van de publieke ruimte”, schrijft Desiree Berendsen in een column in het nieuwe periodiek Festus:

„In de middeleeuwen was de kerk een soort marktplaats. De straat liep door in de kerk tot aan het hoogkoor. Vanachter de viskraam had je zicht op het altaar en keurde je de kippen in hun mand, dan keken de heiligen letterlijk op je neer. In de kerk werd niet gehandeld, maar de deur naar de markt stond wel wagenwijd open. Het schip van de kerk en de markt liepen in elkaar over – voor het dorpsnieuws moest je in de kerk zijn.

Na de reformatie en de beeldenstorm ging de kerkdeur dicht. De markt bleef buiten, het woord van God binnen. In de kerk kon je de laatste roddels niet meer horen. Alleen de dominee kreeg het woord binnen.

Kerken moeten veel meer open zijn en gemeentelijke overheden moeten dat ruimhartig subsidiëren. Waarom zijn zowel kerken als overheden hier zo huiverig voor? Open kerken zijn bronnen van gemeenschapszin, rust en stilte, naast bakens van herkenning. Dit soort ruimtes bevordert de leefbaarheid van steden, wijken en dorpen. Daar kunnen overheden rustig subsidie aan geven.”