Er is een gelukkige ontwikkeling bezig. Een groeiende groep predikanten in de Protestantse Kerk kiest voor een eigentijdse orthodoxie. Ze doorbreekt daarmee de oude tegenstelling van het denken in richtingen, die elkaar in de engte hebben gedreven. Lange tijd is de orthodoxie versplinterd en verlamd geraakt door het optrekken van groepsmuurtjes en het uitrollen van prikkeldraad. Vijandsbeeld en zwaktebod doen de kerk geen goed. Vandaag kunnen we ons dit niet meer veroorloven. Je doet mee of je doet niet mee.

Core business

De kerk keert terug op haar core business: het grootmaken van de drie-enige God die genadig is voor de mensen. De kerk staat voor de verkondiging van het evangelie van de Gekruisigde en Opgestane. De kerk hunkert naar eendracht en geloof en de wereld wacht waarachtig op een goed geluid. Het is de Geest die nieuwe wegen geeft voor een verbond dat een Christusbelijdende gemeenschap schept. Alleen dan kunnen we de hand reiken aan mensen die zekerheid zoeken. ‘Heer, wat een voorrecht om in liefde te gaan, schouder aan schouder in Uw wijngaard te staan, samen te dienen, te zien wie U bent, want Uw woord maakt Uw liefde bekend’. Zo staat het in een favoriet Opwekkingslied. Op grond van de Bijbel komen voorgangers uit voor hun geloof in Jezus als hun Heer en Verlosser. Het hangt niet af van beelden, gevoelens en puur subjectieve ervaringen. Er zit objectieve waarheid, grond onder het geloof. Dat overstijgt de emotiecultuur en de twijfelcultuur die vandaag de baas willen zijn. De mens in zijn autonome denken heeft niet het laatste woord. Moderne orthodoxie is gefundeerde orthodoxie. Er zijn dingen die vast en zeker zijn, het geloof is wáár.

Nieuwe eenheid

Binnen de Protestantse Kerk groeit die stroming. Jonge predikanten voelen zich vaak betrokken bij het cluster van de Confessionele Vereniging, de Gereformeerde Bond en het Evangelisch Werkverband. Ze noemen alle drie tegelijk. Het zegt niet dat ze geen keus kunnen maken. Ze zien de verbindingslijnen en dat is winst. Noem het evangelisch-confessioneel, of noem het anders.

Charismatisch

Prof. dr. Jan Hoek pleit in zijn pas verschenen boek ‘De Geest, het kruis en de gaven. Een ontmoeting tussen gereformeerd en charismatisch’ voor de aanduiding charismatisch-gereformeerd. Ook hij ziet toevoeging en niet langer een exclusivisme waarin je de ander wegstreept. De gaven van de Geest komen in zicht in een tijd dat de mensen zelfbewust en etalerend bezig zijn. Gereformeerden kunnen leren van de aandacht van charismatischen voor de werking van de Geest. Er is in de gereformeerde theologie ruimte voor geestelijke vernieuwing zonder aan de geloofsinhoud ook maar iets af te doen. Elkaar verrijken, dat is de opdracht en vrucht van een actuele orthodoxie.