Keerpunt

 

Het is de verwachting van de godsdienstsociologen. Zij volgen de bevolkingsstatistieken en letten op de curven. Ze schudden het hoofd wanneer er wordt gezegd dat de kerk nu al een opleving beleeft en weer opklimt. Het blijft eerst nog krimp. Maar gelet op de jonge, orthodoxe instroom en het natuurlijke verloop door vergrijzing kun je demografisch ervan uitgaan dat over 15 à 16 jaar een keerpunt komt.

 

Separatie

 

Een atheïstische Klaas Hendrikse (‘geloven in een God die niet bestaat…’) en een vrijdenkende Fennie Kruize (‘de ideeën over Jezus Christus en verlossing zijn verouderd; iedereen bezit de geest om op eigen kracht verlossing te bereiken’) zullen vanzelf uit de kerk zijn weggesaneerd. Ze hoeven hun klankbord niet meer in het restant van de kerk te zoeken, omdat ze in de maatschappij andere en voor hen meer passende ‘kaders voor zingeving’ hebben gevonden.

 

Harde kern

 

De kerk komt terug op de kern: Jezus Christus, en die gekruisigd en opgestaan. Confessioneel gezegd: de kerk houdt het op de heilsfeiten en die zijn waar. Je gelooft erin of je gelooft er niet in. Geen geloof in de verhalen uit een cultuurchristendom, maar geloof als reality en gebaseerd op de Godservaring uit het Woord. Die kerk hoeft niet conservatief of een openluchtmuseum te zijn. De kerk heeft per definitie wel iets conserverends. Ze bewaart de traditie en gelooft in God die was, en is en wezen zal. Het merg uit het verleden is de kracht voor de toekomst. Dat is haar moederschap, ze zet de eeuwigheid voorop. De kerk is rond die tijd terug op het punt waar Paulus mee begon, toen hij door de heilige Geest het christelijk geloofsgoed in de steden bracht en er de gemeenten stichtte. Dat is een zuivering.

 

Gevoelsmatig

 

Psychologisch maakt het veel uit of je verliest dan wel wint. Of je je voelt als een kip die in de rui is, of als een kuiken dat uitkomt en veren krijgt. Verliezen heeft een terugwerkende en energievretende kracht, daar word je niet vrolijk van. En winnen geeft iets van opklimmen en zekerheid. Als het maar geen valse rust en kampioengevoel betekent. Geloofsgroei is niet hetzelfde als werelds succes. De kerkgeschiedenis leert dat wie zich nestelt in de macht ook de doodsteek krijgt.

 

Het land in

 

Ik kom nog even terug op die protestantse organisatie Missionair werk en kerkgroei. De club begint na de zomer een ronde in de regio. ‘Kerk naar buiten’ heet het program. Dominees, kerkenraadsleden en gemeenten worden in classicaal verband gevisiteerd, ook de gemeenteadviseurs doen mee.

In de beraadgroep bestudeerden we de gids van Nynke Dijkstra- Algra. Zij heeft werkmateriaal gemaakt en modellen opgesteld waarin een gemeente zich kan herkennen of ontwikkelen. Vol met tips. Kijk alvast op www.pkn.nl/missionair en warm u op.

 

Vertrouwen

 

De broeders ziende, greep Paulus moed! En als u zegt dat u die peptalk niet zit zitten, denk dan nog eens aan het zaaimodel. Overgebleven leden in stadswijk of dorp kunnen samen een kring vormen, misschien wel een kleine huisgemeente. Jezus belooft: ‘Waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn, ben Ik in hun midden’ (Matth. 18: 10). We kennen het klimgedichtje: Twee kleine christenen werden er weer 4, 6, 8, 10… We houden van verbondsmatig denken. Zoals het met Pinksteren is begonnen, zo zal het ook verder gaan.