In de Haagse Bethlehemkerk sprak ds. B.H. Weegink dinsdagavond voor de hervormd-gereformeerde vereniging Elim over het thema ‘Aalders en de ziel’. De Katwijkse predikant benadrukte dat in het geloofsleven de zielzorg voorop behoort te gaan.

Bemoeienis met de wereld is in eerste instantie bedoeld voor de overheid en niet voor de kerk. De christelijke gemeente spreekt haar eigen taal; ze leeft van het Woord van God en richt zich op het Koninkrijk. De naoorlogse drang tot kerstening van de wereld is stukgelopen op onherkenbaarheid. De kerk verliest terrein wanneer ze over haar eigen grenzen gaat.

Ds. Weegink schetste het oud-ethische gedachtegoed waardoor dr. Aalders zich als theoloog en cultuurdenker liet leiden. Spreken over de ziel van de enkeling kan betekenen dat in de moderne cultuur het hart van de zoeker wordt bereikt. Laten we niet over de hoofden heen praten terwijl er nog een antenne in het hart, de ziel en het geweten aanwezig is. Vanuit het innerlijke leven kan een gelovige zich kwetsbaar opstellen in de benadering van de ander.

De predikant verbond zijn gedachten aan het gesprek over waarden en normen tijdens de regeringsperiode van minister- president J.P. Balkenende. Die discussie is niet voorbij. Het kan betekenen dat het CDA in het huidige politieke traject een mijl verder moet gaan en de moed dient te tonen om te zaaien aan wateren die nu nog onbekend zijn. De pluriforme maatschappij vergt dat christenen hun vertrouwen profileren te midden van andersdenkenden.

Leven vanuit de ziel kent aanbidding en de handen uit de mouwen steken. Ontzag voor God, liefde voor Christus en bewogenheid met de medemens typeren de houding van een mens die hoopt op de schepping van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Alleen een persoonlijk doorleefd geloof kan de tijdgeest weerstaan.

Ds. Weegink schetste de teloorgang van de ethische beweging door te grote aanpassing aan de wereld. Hij maakte een uitzondering voor de gereformeerd- ethischen die een bijdrage kunnen geven aan het reformatorische getuigenis, midden in de kerk en de maatschappij. Het was dr. A. van Brummelen, de vroegere voorzitter van de Gereformeerde Bond, die hem daarvoor de ogen had geopend. Het gaat om een eigentijdse belijdenis die uitsteekt boven een solidariteitsconcept en sociaal hervormingsprogramma.