Wouter van Voorst is mijn naam, en ik ben geboren in Eindhoven, 22-1-'81. Na mijn studie theologie ben ik predikant geworden in Alteveer, Groningen. De gemeente moet het stellen met mij alleen, en dan ook nog eens voor 50%. Mijn voorganger was voor 66% in dienst, en de predikant dáárvoor 100%. Kortom, als je achteruit rekent een stijgende lijn.

De gemeente is buiten de 'ring van rechtzinnige gemeenten' (een modalitaire ring, sinds 2004 mogelijk in de PKN) gebleven, hoewel men een rechtzinnig bedoeld geluid zeker wel waardeert. De beslissing om buiten deze ring te blijven viel voor mijn komst. Was de reden ervan nederigheid die moeite had met de zelfbenoeming 'rechtzinnig'? Was het afkeer van de muffigheid die om dit woord hangt? Hoe dan ook, we bevinden ons niet in de ban van deze ring. 

Blij toe. Rechtzinnigheid of orthodoxie is voor mij geen woord om mee te werken maar iets om voor te bidden. De ware lofprijzing (want dat betekent 'orthodoxie') is een muzikaal gebeuren, een wonder. Het is niet de optelsom van een aantal historiciteiten en stelligheden ('stevig orthodox'). Orthodoxie is een gebeuren dat zich niet laat opsluiten in een beweging die daar voor zegt te staan. De waarheid is van God. Tegenover vrijzinnigen zou ik beklemtonen: de waarheid is van God. En tegenover de zelfbenoemde orthodoxie: de waarheid is van God. 

Mijn taak in de kerk is de dienst aan het Woord in verkondiging, pastoraat en catechese. De hoofdvraag in dat alles is: wat zegt de Bijbel? Wie is God voor ons, wie zijn wij voor Hem? Ik ben niet eigentijds door deze begripsvraag centraal te stellen, want links en rechts wordt begrip van de Bijbel verondersteld. Maar ik betwijfel de juistheid van die veronderstelling. Veel begrip is voorbarig, en rust niet op aandachtig luisteren. Er gaat geen eerlijke, grondige Bijbelstudie aan vooraf. Men huppelt snel door naar de vraag: hoe communiceren we dat? En: wat dóen we er mee? – Terwijl de vraag niet gesteld is, of we weten wat het evangelie zegt. Dat wordt afgedaan als irritante tijdverspilling in een tijd vol urgentie. Toch blijft dit de voortdurende vraag, anders dan de 'bijbelgetrouwheid' c.q. 'orthodoxie' waar wil hebben. Het evangelie blijft een bevreemdende boodschap waar onze oren niet naar staan. 

Het is daarom, dat ik mijn reserves heb tegenover de bewegingen en stromingen die ons kerkgenootschap rijk is. Het voortdurende vergeten van de begripsvraag lijkt wel de veronderstelling te zijn van elke beweging; het inkapselen van de waarheid, het stollen van de orthodoxie (ook als die 'eigentijds' etc. heet) inherent aan bewegingen. Maar dat hóeft niet. We kunnen ook pretentieloos vragen: wat staat er eigenlijk? Wat houdt het evangelie in? Is onze lofprijzing recht? 

Als 'confessioneel' betekent dat je in de zoektocht naar het begrip van de Bijbel ook de belevenissen van eerdere heiligen wilt betrekken, dan noem ik me confessioneel. Op die manier streef ik naar orthodoxie. Mijn hoedanigheid van wannabe-orthodox zorgt ervoor dat ik me aangetrokken voel tot CV-EW-GB – voor zover we samen zoeken – in het besef, gevonden te zijn. 

Als 'Gebot der Stunde' zie ik dus niets anders dan dat we (opnieuw) doen wat de hele kerk van alle tijden en plaatsen heeft moeten doen, nl. luisteren naar Gods stem. Ik vertrouw erop, dat het werkelijk vernemen van Gods stem een verantwoorde en eigentijdse vorm met zich meebrengt. "Al deze dingen zullen u worden toegeworpen."