Sinds januari 2008 ben ik predikant in de Hervormde gemeente van Kolderveen - Dinxterveen, op de grens van Drenthe en Overijssel. Er staat een middeleeuwse kerk in Kolderveen, aan het einde van een lange laan met beuken, die vanaf de weg het weiland in voert. Naar de kerk gaan betekent hier: je afzonderen van de wereld, en deze verstilde plaats opzoeken. En in de stilte de lofzang opzenden, proberen Gods Woord te verstaan.

Ik groeide op in een gezin met een zeer gelovige moeder en een vader die een lange loopbaan in de kerk heeft. Aan het begin van Gymnasium 5 besloot ik dat ik theologie wilde studeren. Wat trok mij in de theologie? Twee dingen: het bestuderen van de Schriften in de grondtaal, iets waar ik op het Gymnasium al vertrouwd mee gemaakt werd. En ik zag hoe mijn vader iedere zondag het Woord verkondigde aan de gemeente die hij toen diende. Wat daar gebeurde op de preekstoel dat vond ik zeer interessant: de Bijbel wérd telkens het Woord van God.

Dus toog ik op 18-jarige leeftijd naar Utrecht om theologie te studeren. Bewust nam ik allerlei bijbaantjes aan, om mij ook als persoon verder te vormen. Daardoor duurde mijn studie langer, maar had ik ook de tijd om naar het ambt van predikant toe te groeien.

Maar voordat ik predikant werd, kreeg ik de mogelijkheid om mij eerst nog een jaar aan de universiteit van Oxford verder te verdiepen in het Oude Testament en het Hebreeuws. Ik greep die kans met beide handen aan en het heeft mij gevormd, meer dan zo in een paar woorden uit te leggen is.

Inmiddels ben ik bijna twee jaar predikant. Ik ben heel blij dat ook mijn vrouw helemaal achter dit werk staat, al is het in een gezin met drie jonge dochters wel eens aanpoten om alles met alles te combineren!

Geloven is voor mij: weten dat je niet meer zonder Jezus Christus kunt. Geloven is: in Christus zijn. Geloven is ook: daarin groeien. Steeds meer ontdekken wie God is. Dat kun je ontdekken door te doen en te ervaren, maar voor mij vooral ook door te denken. Dat kenmerkt mijn spiritualiteit. Geloven is voortdurend leven in de spanningsboog tussen Woord en antwoord, tussen stem en tegenstem.

Het spreekt bijna vanzelf dat ik daarom ‘confessioneel’ een belangrijke term vind. Het christologisch en trinitarisch dogma is voor mij onopgeefbaar. Dát is de manier waarop het geheel van de Schriften recht gedaan wordt.

Daarom voel ik mij bij de Confessionele Vereniging thuis: deze spreekregels van de kerk zijn er veilig, zonder dat er op allerlei uiterlijke kenmerken nadruk gelegd wordt (GB), of dat het ‘nadenken’ bij al het ‘nadoen’ haast vergeten wordt (EW). 

Ondertussen verkeert de kerk in zwaar weer. De kerk heeft heel veel antwoorden, maar niemand stelt de vragen meer. Ik zie het als onze opdracht om in onze dagen trouw te blijven aan de Schriften en die weer te leren spellen. Om zo de Bijbel weer Woord van God te laten wórden in onze dagen: ontmaskerend en ontwapenend, Woord waarmee je verder kunt.

Er liggen twee belangrijke uitdagingen voor de stichting Schrift en Belijden. Voor alle verkondigers van het evangelie dient zij aan te tonen dat de manier waarop de Schriften in de belijdenis van de kerk worden verstaan de enige manier van verstaan is die de toets van het consistentie- en coherentiecriterium doorstaat. En voor alle mensen, gelovig of potentieel-gelovig, dient zij duidelijk te maken dat de Schriften, zó verstaan, werkelijk woorden ten léven zijn. 

ds. W.L. (Wilbert) Dekker (1979) is predikant te Kolderveen-Dinxterveen in de classis Meppel (Dr). Naast zijn werk is hij bezig met een taalkundig promotieonderzoek.