Enige bedenkingen bij de spruitjes…

Met twee pleegmeisjes aan tafel die weinig tot niets hebben met het christelijk geloof komen wel eens merkwaardige opmerkingen boven.

Zo las ik na het eten de bijbeltekst Jeremia 23;5-7 “Zie de dagen komen dat Ik aan David een rechtvaardige Spruit zal verwekken....” 

Een van de beide dames meldde met grote stelligheid: “Ik lust geen spruiten.” Na mijn poging om deze symboliek te verduidelijken raakte ik gaandeweg steeds meer van haar kleine begrip kwijt. Spruit, kindje, belofte, kerst; ik kon geen enkel aanknopingspunt ontdekken.

De jongens schenen wel enig plezier te hebben in het stuntelig onvermogen van hun vader; “lekkere dominee hoor...”. En de oudste gaf een heldere uiteenzetting van zijn visie: “Simpel! Die spruit dat is Jezus en ik lust graag spruitjes. Kunnen we nu van tafel...” 

Die avond voor het naar bed gaan zei hij mij dat in de klas hij bijna de enige is die spruitjes lekker vindt. Hij bedoelde meer dan hij zei.

We hebben samen nog wat nagepraat over hoe gezond spruitjes zijn, maar dat soms mensen spruitjes een beetje bitter vinden. Je moet het leren eten en je gaat het vanzelf erg lekker vinden.

De spruit die Jeremia bedoelt is naar alle waarschijnlijkheid niet het kleine groene bolletje dat door velen beoordeeld wordt als niet lekker.

Kinderen luisteren met verrassende eenvoud. “Moet je er appelmoes bij doen...” Toch passen appelmoes en Jezus niet bij elkaar.

Je houdt van Hem om wie Hij is en om wat Hij doet; daar hoeft niets bij.

Die Spruit zal vrede brengen en zaligheid voor alle volken op de aarde. Het is Jezus die door het aardse lijden, hemelse heerlijkheid zal verwerven. De wereld zegt: Ik lust geen spruitjes! Goed, laat ze dan maar liggen!

Maar als het om Jezus gaat, houd ik graag nog even vol, want er gaat niets boven de Spruit. 

Ds. L.P.J. (Peter) van Bruggen is predikant van de Hervormde gemeente rond de Nieuwe Kerk in IJmuiden-West. Hij schreef een meditatieve column voor Advent.