Geboren in een confessionele plaats (1968) ben ik als vanzelfsprekend opgegroeid met liedboek en vrouw in het ambt. Het kerkenwerk was in onze familie niet vreemd en misschien heb ik daardoor wel als kind gezegd, dat ik zendeling wilde worden. Toch is deze gedachte niet bij mij gebleven. Naarmate de tijd vorderde groeide de wens om sportleraar te worden en zo toog ik als 18 jarige naar Groningen om daar te beginnen aan de Academie voor lichamelijk opvoeding. 

Wat er verder allemaal gevolgd is, schaar ik onder de noemer van Gods leiding. Hij leidde me door een predikant tot de studie theologie. Hij leidde me door een andere predikant tot het werk in de gemeente als pastoraal werker. En door een derde predikant leidde Hij mij de pastorie in. Dit was in Dorkwerd. Een gemeente met NBG-vertaling en liedboek, maar zonder vrouw in het ambt en met een quasi-pastoraalverband met een bondsgemeente.

De jaren in Dorkwerd zijn voor mij van groot belang geweest. Ze brachten de vraag boven waar ik wilde staan in de kerk. Door een lezing van iemand van de confessionele vereniging, waar ik mij in het geheel niet in kon vinden, ging op dat moment de deur naar de CV dicht en kwam er een ontwikkeling richting de Gereformeerde Bond. Een vereniging waar ik nog steeds met vreugde lid van ben en veel van leer. Ik preek ook met veel vreugde in 'bondsgemeenten'. Desondanks weet ik, dat ik niet een 'bonder' pur sang ben.

Wat dan wel? Mogelijk draagt het onlangs aangegaan lidmaatschap van de Confessionele Vereniging bij aan de beantwoording van deze vraag. In ieder geval weet ik wel, hoe ik in de kerk wil staan. Een duidelijke orthodoxe boodschap verkondigen, waarin opgeroepen wordt om door Gods genade tot bekering te komen en hiermee tot geloof in Jezus Christus, als de weg ten leven. Een prediking naar Schrift en belijdenis. Het liefst breng ik deze boodschap dicht bij het hart van de mens en wil ik in de omgang dicht bij de mensen staan. Hierbij vind ik het van groot belang om dit te doen als predikant. En dan ervaar ik niet dat beiden in tegenspraak met elkaar zouden zijn.

De wijze waarop ik in de kerk sta, zou ik ook willen omschrijven als vitaliseren. Zo arbeiden in Gods wijngaard, dat het geloof een meer dan daadwerkelijk onderdeel vormt van de levens van mensen. In mijn bezig zijn als visitator mag ik dit meermalen meemaken en ervaar ik het als Gods zegen, wanneer na een visitatie een kerkenraad vol enthousiasme voort wil gaan en zich wil inzetten om de gemeente voor te gaan in het levende geloof in Jezus Christus. Al ben ik persoonlijk in dit alles geen evangelist, maar meer een leraar.

Mijn wens voor de confessionele beweging Schrift en Belijden is, dat via dit platform predikanten elkaar bemoedigen om vasthoudende aan Schrift en belijdenis met enthousiasme het evangelie te verkondigen en dat met elkaar naar wegen gezocht wordt om het evangelie van Jezus Christus en die gekruisigd als relevant te laten klinken in de oren van mensen. Dit met respect voor elkaars verscheidenheid.

ds. Jan Holtslag uit Vollenhove- Sint Jansklooster, in de kop van Overijssel.
Een enthousiast wielersportman is hij ook!