Geboren in Friesland (1969) in de stad van Bonifatius, Dokkum, groeide ik op in de Dokkumer wouden. Na mijn middelbare schooltijd ging ik theologie studeren in Utrecht. Tijdens mijn studie bracht ik twee jaar door in Budapest op de theologische faculteit van de Református kerk. Niet alleen werd in deze periode mijn belangstelling voor de (Oost)-Europese kerken gewekt, maar het was ook zeer vormend om te zien dat de kerk van Christus groter is dan wat ik er van huis uit van kende. Ik deed in Budapest een onderzoek naar missionaire organisaties binnen de Hongaarse kerken en hier werd de basis gelegd voor mijn missionaire belangstelling. Bij terugkeer in Nederland studeerde ik af op ‘Nederland zingt op zondag’, ging werken bij Kerkinactie en werd vervolgens missionair toeruster en gemeente-adviseur bij het RDC Utrecht. Sinds eerste Adventszondag 2004 werk ik met veel plezier als gemeentepredikant in de protestantse gemeente Erica. Ik ben getrouwd met Elbert Hogenboom en op dit moment van schrijven (juni 2009) verwachten we ons eerste kindje.

Met de Confessionele Vereniging kwam ik in aanraking door mijn vader, die als ouderling trouw naar de vergaderingen van de afdeling Friesland ging. Ik ging wel eens met hem mee en werd in mijn studententijd zelf lid. Een tijd lang deed ik met het lidmaatschap niet zo heel veel, voornamelijk omdat ik een stuk jonger was dan het doorsnee lid en de onderwerpen van de vergaderingen mij niet altijd aanspraken. Daar kwam verandering in toen de commissie SPA met aanbevelingen kwam om het confessionele gedachtegoed voor een breder publiek toegankelijk te maken. Ze benoemde eerlijk dat de Confessionele Vereniging een imagoprobleem heeft. Dat was wat ik zelf ook zag. Maar tegelijkertijd heeft de Confessionele Vereniging zeer veel waardevols in huis, dat onze kerk veel te bieden heeft. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat veel meer mensen zich verwant voelen met het confessionele gedachtegoed dan dat er lid zijn van de Confessionele Vereniging. Helaas sneeuwt haar stem nog wel eens onder te midden van het rumoer van andere modaliteiten binnen de PKN. Die stem wil ik graag meer laten horen.

Om deze reden wilde ik ook graag zitting nemen in het bestuur van de Stichting S&B. Ik zie het als een kans om de hele kerk te dienen. Het lijkt wel alsof in onze maatschappij alles om emotie draait en ook onze gemeentes en kerkdiensten ontkomen niet aan deze emo-cultuur. Deels kun je in de vorm hierin meegaan, maar de inhoud van het geloof is niet afhankelijk van ons gevoel. Voor mij is het Verbond belangrijk: dat God de Schepper, onafhankelijk van onze gevoelens, in Jezus Christus naar deze wereld heeft omgezien. De Heilige Geest leert ons steeds weer nieuwe wegen om dit geloof vorm te geven. De Drieëenheid en het Verbond zijn voor mij de grond van mijn werken in de kerk. Daarbij ben ik niet bang om in de vorm nieuwe wegen te zoeken voor gemeente-zijn in deze tijd. Dat mag ook missionair: we schamen ons het evangelie niet. De kerk heeft al 2000 jaar ervaring met zeer veel waardevolle zaken. Dat hoeven we niet onder stoelen of banken te schuiven, maar mogen we laten zien. Ik hoop dat de stichting S&B hierin haar bijdrage kan leveren.