Op 26 augustus 2009 is het 25 jaar geleden dat cand. Teunis Arnoldus Eijsenga werd bevestigd in het ambt van dienaar van het Woord. Op die zomerse zondag in 1984 deed de toen 31-jarige predikant intree in Hervormd Zwammerdam. Hij diende de Zuid-Hollandse gemeente in de Rijnstreek en het groene Hollandse hart viereneenhalf jaar en nam met zijn inmiddels vijf leden tellend gezin op 12 febr. 1989 intrek in de gemeente Dordrecht. Dat is een ander deel van de grote en zo diverse kerkprovincie. In Dordt heeft hij 15½ jaar gestaan; hij verrichtte veel werk in de bloeiende confessionele wijkgemeente van de oude Drechtstad, waar de Andreaskerk in Wielwijk zijn domicilie werd.

Inmiddels is hij op zijn derde locatie: de Noorderkerk in Kampen aan den IJssel. Op 5 sept. 2004 ving hij er zijn herder- en leraarschap aan. Samen met Jennie Witteveen, zijn vrouw die hem trouw bijstaat, woont hij nu in een eigen huis in de nieuwbouw onder aan de dijk. Lange Akker 26, 8266 KM is het adres. ‘Ibi bene’ hebben ze het genoemd, ‘Daar waar het goed is’. Wanneer een predikant zijn pinnen in de grond slaat, wekt hij niet dadelijk de indruk te willen verkassen. Maar we weten: we hebben hier geen blijvende stad. In het leven zijn we onderweg. Uiteindelijk trekt ons een ander Jeruzalem dat God heeft toebereid.

Het baart me weinig moeite om de gegevens van Teunold Eijsenga te staffelen. In Heerde werd hij begin 1984 mijn leervicaris. In jong elan trokken we samen kameraadschappelijk op en werkten hard en kenden humor. Heerde was een grote volksgemeente van toen bijna 7000 zielen en een van beide predikantsplaatsen was vacant. Ga er maar aan staan. De leervicaris uit Nunspeet werd al gauw bijstand in het pastoraat, deed meer dan het nodige en leerde de kneepjes van het heilig ambt. In zijn loopbaan mocht ik hem blijven bevestigen; op zijn beurt was hij mijn bevestiger in Katwijk aan Zee.

We denken even terug aan de tekst van nu een kwarteeuw geleden, 2 Cor. 4: 1 ‘Daarom, nu wij deze bediening hebben, die ons door barmhartigheid is toevertrouwd, verliezen wij de moed niet’. Het ging over de aard, de ontvangst en de uitwerking van het predikantschap. Typisch een woord om aan te blijven denken en kracht uit te putten. God zorgt voor zijn knechten in tijden dat het meezit en dagen dat het tegenzit. Wij zijn maar broos vaatwerk, God is het die ons de zegen van inspiratie en volharding geeft. Onze dienst is uit Hem. We komen altijd terug bij de bron. Daarom is het een vreugdedienst en houden we van het wondere werk ter glorie van God. We mogen er zelf ook een stukje (‘brokje’ zegt Eijsenga) voldoening in vinden.

Nu het zilveren ambtsjubileum voor de deur staat, willen we ds. en mw. Eijsenga en hun kinderen van harte gelukwensen. Op zondagmorgen 30 augustus is er in Kampen de jubileumdienst. We hopen aanwezig te zijn en nog een felicitatie over te brengen. Eijsenga is lid van de propaganda- (en regelings)commissie van de CV geweest. Hij weet dat de boodschap aan de man moet worden gebracht. Dat blijkt ook uit het werk voor de prekenserie ‘Stemmen uit Jeruzalem’ waaraan hij als eerste redacteur van een duo is verbonden. We wensen de jubilerende dominee royaal een goede voortgang van jaren toe.